Anna schrijft

Ik was 16 jaar en elke zaterdag werkte ik van 12:00 tot 21:00 uur bij de Edah in het dorp achter de kassa. 

Ik werkte altijd met Jasper, Joke, André en Carola. André en Joke werkten er al sinds ze de middelbare school hadden verlaten. Het waren de oude rotten van de Edah. Joke woonde bij mij in de buurt, we fietsten vaak samen. Daardoor wist ik dat ze helemaal weg was van André Hazes. Het was dan ook een grote tragedie toen hij plotseling overleed, ze was volledig van de kaart en heeft de begrafenis live bijgewoond in de arena. Joke rookte elke pauze sigaret na sigaret in het piepkleine kantine hok achter het emballagemagazijn. Soms maakte ze een broodje bapao warm in de magnetron. André (niet hazes) was haar vaste rookmaatje en had een wilde bos haren, met te lange bakkebaarden en net iets te veel haar in zijn nek. Hij zag er altijd uit alsof hij naar de kapper moest en schoor zich meestal net te laat. Maar André was een goedzak. Altijd bereid om te helpen en hij sprak over niemand een kwaad woord. Hij sprak sowieso weinig, want Joke was altijd meer aan het woord.

Carola was puur aangenomen vanwege haar hoogblonde haren, goed stel borsten en volle lippen. Dat weet ik, omdat de filiaalmanager dat gezegd had toen zij net haar sollicitatieformulier had ingeleverd op haar roze hoge hakken en deze mij aanreikte in het emballagemagazijn, met haar lange nagels. Ik dacht meteen: dat wordt niks, die kan nog geen doos optillen en ze is te jong om achter de kassa te zitten. Maar dat bleek geen enkel probleem te zijn, want ze zou juist achter de kassa komen. ‘Die is goed voor de klandizie’, sloot hij zijn woorden af na nog wat seksistische uitspraken. Niemand ziet dat ze nog geen 16 is. Carola was inderdaad goed voor de klandizie.  

Om 17:00 uur hield ik pauze samen met Jasper, Jasper vroeg mij altijd of ik met hem pauze wilde houden en ik vond dat prima. Hij kwam dan aan mijn kassa staan en riep een collega om, zodat die het van mij kon overnemen. Meestal haalden we pakjes saté uit het vriesvak van de winkel en een zak witte bolletjes. De saté warmden we dan op in de magnetron en stopten deze tussen de bolletjes. Soms namen we nog een toetje, mini mona pudding of chocolademousse. Daarna begon de avondshift. Eerst nog wat mensen die gehaast na hun werk een boodschap haalden, of een ingrediënt bleken te missen tijdens het koken. Mijn moeder die met mijn personeelskorting week boodschappen deed. En daarna het eerste uitgaanspubliek dat insloeg om in te drinken bij de zuipkeet.

Stipt 19:00 uur kwam hij binnenlopen, samen met zijn vader om de weekboodschappen te doen bij de Edah. Hij had een volle bos donker haar, goede wenkbrauwen, een mooi stel tanden en een prachtige kaaklijn. Bij binnenkomst keek hij mij doordringend aan met zijn strakblauwe ogen en een bescheiden glimlach. In zijn hand – hij had hele mooie grote werkhanden met van die rouwrandjes – het lijstje en naast hem zijn vader die de boodschappenkar duwde. Ze droegen uniseks blauwe jassen met een zwart bontkraagje bovenin, en hadden een spijkerbroek aan met grote bruine boots daaronder. Elke week eindigden ze bij mijn kassa, ook als daar de rij wat langer was. Een welkome afwisseling tussen de alcoholverslaafden die met handen vol blikken klok bier in de rij stonden of de straalbezopen jongens, die inkopen deden voor het indrinken en lallend bleven hangen bij mijn kassa. Ik scande de boodschappen van hem en zijn vader wat langzamer en we maakten een praatje. Zijn vader maakte grapjes en hij lachte wat mee en keek me zo lief aan. In mijn buik voelde ik een combinatie van kriebels, lichte opwinding en zenuwen. Hij was een paar jaar ouder dan ik, wat hem alleen nog maar interessanter maakte. En ik zat daar met mijn rode, vale Edah schort en haren in een knot op de blauw versleten draaistoel met in mijn broekzak mijn lipgloss. Ik vroeg mij af wat hij deed op zaterdagavond, nadat deze wekelijkse boodschappen gedaan waren? Zou hij vrienden hebben met wie hij in een keet zat? Of hield hij zijn vader gezelschap en keken ze samen tv? Is er een moeder geweest? Hoe lang waren ze al met zijn tweetjes? Ik fantaseerde over Boer zoekt vrouw avonturen op de boerderij, dat het zo gezellig zou zijn met hem en zijn vader dichtbij, die zo blij zou zijn dat zijn zoon eindelijk een meisje had gevonden. 

Ik wilde daarom ook zo graag dat het er niet was. Maar het was er wel.

De diepe stank die om hen heen hing. De varkens kwamen mij tegemoet. En ik at geen varkensvlees, dat vond ik niet lekker en dat deed iets met mijn darmen, dan produceerde ik zelf ook luchtjes die echt niet fijn waren en ik kon niet tegen vieze luchtjes. Ik ging ervan kokhalzen.