Ik zat bij een inloopspreekuur mee te luisteren naar de gesprekken die gevoerd werden tussen hulpverleners en mensen in nood, die al hun moed bij elkaar hadden geraapt om voor hulp aan te kloppen. En ik dacht steeds weer: Oh, eigenlijk wilde ik dit niet weten, maar ook weer wel.
Ik wilde niet meer horen hoe verrot het systeem is.
Het machteloze gevoel voelen omdat ik het niet kan oplossen, maar enkel verzachten.
Maar wil ik echt invloed hebben op het systeem en iets veranderen, dan moet ik het weten. Dan moet ik kunnen vertellen hoe schrijnend de praktijk is.
Er zat een man die net uit detentie kwam, psychotische klachten had en het fijner vond in de gevangenis, dan er weer uit. Daar kreeg hij te eten, drinken. Had hij onderdak en kreeg zijn medicatie. En, wat hem betreft nog belangrijker: hij kreeg in ruil voor wat arbeid zelfs zijn geliefde pakje shag.
En nu was hij vrij. Fijn? Nee.
Hij miste het, want sliep op straat en had maar voor een paar dagen medicatie meegekregen. Ze waren na vandaag op, meldde hij tussen neus en lippen door. Hij kwam voor geld, want had ook geen uitkering, deze was stopgezet tijdens zijn detentie. Maar nu moest hij vanaf de straat opnieuw beginnen. Een kopje soep, het adres van de slaapopvang en een paar tientjes leefgeld kreeg hij mee. En het verzoek om uit te zoeken wie zijn huisarts was, om zo snel mogelijk zijn medicatie aan te vragen. Kom ons over twee dagen maar vertellen of dit je gelukt is.
Dit is alles wat we voor hem kunnen doen Anna, zeiden de hulpverleners mij, nadat de man weer weg sjokte, terug de straat op.
Een alleenstaande ouder kwam binnen. Er was nog maar één tientje over voor de komende vier dagen om van te leven met twee kleine kinderen. Het weekgeldbedrag was te laag vastgesteld en daar moest zo snel mogelijk iets aan veranderd worden. Tot die tijd kwam er een voedselpakket.
Weer een verhaal dat ik niet wilde weten, want ook daarin hoorde ik het falende systeem en dat is precies de reden waarom ik uit de hulpverlening ben gestapt. Ik wil invloed uitoefenen op het systeem dat in mijn ogen niet helpt, maar zorgt voor meer problemen en uiteindelijk meer kosten. Ik hoop, al is het op kleine schaal, dat ik iets in beweging kan brengen door de echte verhalen mee te nemen in gesprekken met politici, beleidsmakers en collega’s. En dat de verhalen niet in de lucht blijven hangen, maar zorgen voor een kettingreactie.
Anna schrijft 