‘Woooow mam, wat ben je mooi! Je lijkt wel een groene prinses’, zei Lotte toen ik ‘s morgens naar beneden kwam lopen in mijn nieuwste vintage aanwinst.
Een groene corduroy jurk met geborduurde bloemetjes op het bovenlijfje.
Ik had deze jurk gekocht bij ‘Appel & Ei’, een winkel met tweedehands kleding waar ik soms de mooiste pareltjes koop. En deze parel paste perfect; en dat voor een tientje!
Niet elke dag krijg ik complimenten over mijn outfits, ik sla de plank wel eens mis en ook dan krijg ik dat te horen van mijn kroost en man.
Maar even los van deze aankoop – de uitspraak van Lotte.
‘Mam, een prinses is niet altijd roze toch?’, vroeg ze ‘Zeker niet’, zei ik.
‘Nou, gelukkig maar, en je kunt toch ook een prinses zijn als je geen jurk aan hebt?’
‘Natuurlijk kan dat!’
Dit soort gesprekken heb ik vaker met Lotte. Zo vroeg ze zich laatst ook af of je als meisje dan automatisch verliefd wordt op een jongetje. Of dat dit ook anders – bijvoorbeeld op een meisje – kan zijn? En ook vroeg ze of meisjes altijd borsten krijgen en of je ook vader kan zijn als je een meisje bent, of alleen moeder?
Lotte wist al toen ze 3 jaar oud was op welke afdeling ze wilde shoppen in de kledingwinkels. En ook dat ze geen onderbroeken met strikjes wilde dragen. Haar haren moesten er af toen ze 4 jaar oud was, ze was vastbesloten! Vooral deze stap was voor de omgeving even slikken en verwarrend. Wij vonden het dapper, maar ook spannend. Want wat als ze er spijt van zou krijgen? Maar Lotte was er ontzettend blij mee.
‘Dit ben ik’, zei ze tegen zichzelf als ze in de spiegel keek.
En ja, sindsdien spreken mensen haar geregeld aan als jongetje. Dat laat Lotte dan langs zich heen glijden en ik kan dat ook steeds beter. Ik vraag nog wel eens wat ze daarvan vindt. ‘Ze kennen mij niet, dus dan vind ik het ook niet erg,’ zegt Lotte dan. Het zorgt ook weleens voor grappige situaties, maar ook voor ongemakkelijke momenten. Zo zijn we al een paar keer gewezen op de jongens-wc, toen ze richting meisjes-wc liep. Soms leggen we het uit, of corrigeren iemand dat het een meisje is.
‘Laat je haar dan zelf kiezen wat ze wil dragen, hoe ze er uit wil zien?’, kreeg ik soms als vraag. Ja, natuurlijk. Lotte gaan we toch niet in een hokje duwen terwijl ze daar doodongelukkig van wordt? ‘Is ze nu dan een transgender?’ Nee, ze is gewoon Lotte, ze houdt van kleding die op de jongensafdeling te koop is en weet dat ze kort haar mooier vindt. En ze is gek op dino’s, kan de mooiste opstellingen maken met haar Playmobilpoppetjes. Heeft een gigantisch leuke fantasie. Maakt originele tekeningen en bouwwerken. Haar favoriete film is ‘Brammetje Baas’, over een jongetje dat eindeloos kan filosoferen over dingen en niet stil kan zitten. Ze loopt trots rond met haar Pokémon-shirt en -pet. Is heel lief voor de jongste kleuters uit haar klas. Is stapelgek op haar grote zus, bij wie ze graag af en toe een nachtje logeert op de kamer, en zich omringt door poppen en knuffels. Lotte heeft een schat aan littekens op haar lijf, omdat ze zo lenig en ondernemend is, waardoor ze weleens ongelukkig valt. Ze hield vorige week nog heel koeltjes de huid van haar kin tegen elkaar gedrukt onderweg naar de huisarts voor een hechting. Aan tafel vertelt ze met volle mond honderduit over haar dag. Ze kan heel goed knuffelen en kussen en kijkt met haar blauwe ogen recht in je ziel waardoor je hart een sprong maakt.
Ze leert ons elke dag dat je mag zijn wie je bent. En ze is nog maar 6 jaar oud.
Anna schrijft 